Plumita en Bolivia: Beklimmingen

6088 meter berg in al haar glorie...

De Huayna Potosí is de 6000-er die het dichtst bij La Paz ligt. De berg is goed te bereiken, de voet ervan ligt op slechts 2 uurtjes rijden van La Paz. Het wordt de makkelijkst beklimbare 6000-er ter wereld genoemd omdat de normaalroute een eenvoudige gletsjertocht is. Enkel de hoogte maakt het moeilijk.
Hans en ik doen het (zoals normaal is) op twee dagen. Omdat Gonzalo voor cursus in de Quimsa Cruz zit, hebben we op zijn aanraden Carlos Mamani aangeworven om ons mee tot de top te nemen. Geen dragers deze keer, na ons tochtje in Sorata zijn we immers gewoon alles zelf te torsen :).
Dag 1: rond 10u vertrek vanuit La Paz en een uurtje klimmen (van 4750m tot 5150m) tot aan de berghut.
Dag 2: opstaan om 1u30 's nachts, om 3u stipt beginnen we aan onze tocht. Beklimming tot op de top, afdaling tot helemaal beneden en terugkeer naar La Paz.
Ik had het heel graag met het snowboard weer naar beneden gedaan, en dat is perfect mogelijk.. als je een snowboard vindt in Bolivia tenminste...

Onderweg naar de berghut, langs de uitlopers van de gletsjer.

De wolken hangen hier maar laag hoor!

De berghut (4750m)

Berghut is voor woessies, geef ons maar n tentje! :)

Hans aan de kook

En toen stak de sneeuwstorm op!

We zijn dus maar snel in onze nest gekropen, want anders vloog de tent weg...
Sjans dat sneeuw een beke isoleert.

Om 3u 's nachts in de sneeuw, let's go for it!

Een paar uur later waren plots alle wolken weg. De sneeuwvallei waar we doorliepen glanste in het heldere licht van een bijna volle maan. We hadden onze koplampjes zelfs niet meer nodig. Prachtig... spijtig genoeg daarvan geen foto's...

Een uurtje later zat het weer helemaal dicht.

Huuuhuuuu, zuurstof alstemblief!

Na 3u45min bereikten we de top, met prachtig uitzicht zoals je ziet!

(de gids dacht dat we er 5u30min over gingen doen, hehe!)

Onderweg naar beneden trok het terug wat open en konden we af en toe een glimp opvangen van de mooie omgeving: de cordillera real, lago titicaca, el alto..

En terug beneden.
Effe een babbelke slaan met de plaatselijke bevolking. Jaja, mijne gore-tex kon toch ni tippen aan't frakske van Wollie zelle!

Nevado Sajama, met 6542m de hoogste berg van Bolivië.
Deze keer zonder onszelf een weg te moeten graven en zonder bevroren tenen :) (zie expeditie Illimani, Juni 2007)

De route:
dit is niet de conventionele route, die loopt langs de andere kant van de berg. Onze route heeft Gonzalo (onze gids) zelf uitgezocht toen hij enkele jaren geleden hulp bood bij wetenschappelijke experimenten op de top van de Sajama. Hij is toen een 20tal keren de berg op- en afgecrost, met een minimumtijd van 4u (arghhhhh). Voordeel van deze route is dat hij over de wind-arme bergzijde loopt, snel stijgt zonder hoge technische moeilijkheidsgraad en het highcamp hoog gelegen is zodat de afstand naar de top niet meer zo groot is.

Dag 1: Met super-jeepke en Veer aan't stuur vlammen van La Paz (3600m) naar Tomarapi (4300m). Middagmaal in Tomarapi en rustig tochtje van een goei uur tot aan de berghut (4950m, basecamp).
Dag 2: Van basecamp naar highcamp (+-5700m)
Dag 3: Naar de top (6542m), terug dalen tot highcamp, tent en spullen opruimen, verder afdalen tot in Tomarapi, pintje drinken, terugcruizen tot in La Paz, en crashen in ons lekkerwarm beddeke met voldoende zuurstof om zonder ademhalingsproblemen in dromeland te geraken :-).

Dag 1 en 2 konden we eigenlijk gemakkelijk op 1 dag doen, maar 't was rustiger zo en beter ook voor Johan die in't begin van de week nog zwaar ziek was geweest.
Het team: Gonzalo (onze gids), Johan (Belgische vrijwilliger voor BD in Oruro) en ik.

Kerkje Tomarapi (jawel moeke en vake, eindelijk binnengeraakt, mooi!)

Dag 1: slecht weer :-(

Gonzalo-Veerle Johan

De berghut

Ze hadden ons natuurlijk weer de verkeerde sleutel meegegeven...

Gelukkige is de Bolivaanse venster-kwaliteit niet al te fantastisch :-)
Maar dubbele beglazing kennen ze daar al wel!

Uitzonderlijke en heel mooie flora...

Dag 2:

Veerle-Gonzalo

Gonzalo-Veerle
Ik dacht dat ik in top-conditie was, maar moest het na een tijdje toch afgeven tov Gonzalo :-)

Links: Johan

Rechts: zicht op de lagunas (moeke, vake: tot daar zijn we toen gewandeld!)

Highcamp:

Boehoee..snif..waarom zoveel wolken?

Zichtje uit de tent (op de lagunas, en bij mooi weer kan je tot aan de Illimani zien).

De route voor de volgende dag:

Later op de avond trok het helemaal open..

Zonsondergang (spijtig genoeg achter de berg)

Enkele uren later de warme slaapzak uit:

arghhh.. duizenden penitentes (ijspegels) te overwinnen.
Vroeger op het jaar zijn die er nog niet, dan is het oppervlak helemaal glad. Doorheen de wintermaanden (droogseizoen) worden ze gevormd door zon en wind. Nadeel is dat het veel vermoeiender is om te klimmen. Voordeel: je kan niet diep vallen of uitglijden, het is dus ook niet nodig in cordee te klimmen.

De beste tijd om de Sajama te beklimmen is dus eigenlijk mei-juni-juli.

Koude en hoogte overleven met hete coca-thee:

Magnifieke zonsopgang...

3 uur later nog steeds penitentes, gelukkig een beetje kleiner nu...

Gonzalo met top in zicht.

Johan:

Juppiewuppie, op de top!

De nok van het dak van de Bolviaanse wereld...

Eigenlijk helemaal niet zo'n mooie top, zo groot als een voetbalveld (waar ze dan ook letterlijk al eens een voetbalmatch hebben gespeeld!! waarvoor ze heel veel ballen nodig gehad hebben..).

De Acotango rechts op de achtergrond.