Koken op zonne-energie onder leiding van topkok Tobias

Vertrek vanuit Llallagua.
Eerst effe alles op de auto laden...

De aangewende middelen:
1 zonnekoker (te koop in Oruro met financiële steun voor 150 dollar)

1 groene dooskoker (handgemaakt door Tobias)
Deze bestaat uit een doos, een glazen plaat en een (of meerdere) grote spiegel(s).

1 zwarte dooskoker (eveneens handgemaakt door Tobias)

Tobias krijgt de volledige aandacht van alle vrouwen: "waw, een man die kan koken!"

Een woordje uitleg:

de zonnekoker werkt puur op zonne-energie; je hebt dus uiteraard zon nodig om hiermee te kunnen koken. In België zou dit bijgevolg niet echt lukken, maar op de altiplano waar het in het droogseizoen bijna dagelijks stralend weer is met een straffe hoogtezon, gaat dat perfect. Het gaat ongeveer zo snel als op een gasvuur. De zonnestralen in de koepel worden weerkaatst naar een focuspunt waar een steunpunt is geconstrueerd om de potten op te zetten. Men gebruikt best zwarte potten om het zonlicht nog eens extra te benutten. Ook geen paniek als je vergat je potten van het "fornuis" te halen, want aanbakken doet de zonnekoker niet.

Effe voelen hoe heet dat wordt...

Bij goed weer kan de temperatuur in de verschillende kokers oplopen tot 150°C. Zo'n hoge temperaturen zijn eigenlijk niet nodig: een temperatuur van 90°C volstaat om het voedsel goed klaar te maken.

Koken met een dooskoker (hieronder links) duurt ongeveer 2x zo lang als koken met een gewoon fornuis. Dat betekent niet dat je er moet langs zitten en wachten totdat alles gaar is. Je zet de verschillende kookpotten tegelijk in de koker, doet daarna wat andere dingen en later op de dag haal je het bereide voedsel uit je “oven”. Bij een parabolische koker gaat het bereiden veel sneller. Nadeel is wel dat je maar één pot in de koker kunt plaatsen. Parabolische kokers moeten ook regelmatig gedraaid worden om er voor te zorgen dat het zonlicht op de kookpot weerkaatst wordt.

Sfeerbeeldjes werk

Bezoek van Raf (2e van rechts) en Brigitte (2e van links), verantwoordelijken van Broederlijk Delen Latijns-Amerika in respectievelijk België en Bolivië.

Pasta!

Inwijding van irrigatiesysteem in Villa Sakapampa

Met de onafscheidelijke opfleuringen en chicha natuurlijk...

Hmmmm... weeral patatjes, met patatjes, en patatjes en vlees!

links: kippekop in de soep!

Genieten van't zonnetje met girlie-talk :-)

Inwijding drinkwatersysteem in Qapunita:

Rechts: gevriesdroogde patatjes

Zatlappengebrebbel waar ik geen letter van verstond (tot grote hilarie bij de omzittenden)

Plumita in traditionele klederdracht (en vooral aan't bevriezen van de kou...)

En het feestje was nog niet gedaan... (zucht)

Als enige met minder dan 2 promille in't bloed!

En uiteindelijk met een jeep vol "borrachos" terug richting Llallagua...

Veldwerk

We zijn elke week wel ergens op veldwerk, te veel dus om op deze site te zetten. Heb een beetje een selectie gemaakt.

WORKSHOP IRRIGATIEPROJECT VILLA SAKAPAMPA
onderweg...

Chauffeuse Plumita van dienst :)

bij aankomst in Villa Sakapampa

workshop ivm onderhoud van irrigatiematerialen








resultaat..

ondertussen koken de vrouwen voor ons een potje..


en smullen maar! met de vingers wel te verstaan :)

en terug 3 uren huiswaards...


ZELFDE WORKSHOP IN KAPUNITA
zichtje op het dorp Kapunita..



de wc.. ?

de waterbron... niet al te veel om een heel dorp te voorzien

en de watertank

workshop




en eten maken...

en weerom smullen maar!


IRIGATIEPROJECT QUESIMPUCO
Het gebied dat geïrrigeerd zal worden:
(water zal afgeleid worden vanaf de berg rechtsboven)

sfeerbeeldje

Voor het eten werden we uitgenodigd bij Reinaldo thuis (= een collega van me). Dit is zijn huisje met zijn dochter ervoor.

Het hele gezinnetje voor de voorraadschuur

Zijn "graansilo" :)


FESTIVAL IN CHARKA MIKANI
Festival, wat houdt dat in? Vanuit de hele omgeving komen dorpjes zichzelf representeren op het festival. Soms hebben ze hiervoor uren aan een stuk moeten lopen met al hun expositiemateriaal, kroost en huishouden. Elk dorp krijgt een plaatsje op het festivalterrein om hun dorp te presenteren met de dingen die zij weven, construeren, etc. Vervolgens moet elk dorp ook een toneeltje opvoeren en tenslotten een opvoering ten tonele brengen van de traditionele dans en zang. Dit alles onder het nauwlettend en strenge oog van de jury. Op het einde van de dag (die wel eens tot heel laat kan uitlopen omdat de mensen nu eenmaal graag zingen en dansen hier :) ) worden alle punten opgeteld en de prijzen uitgereikt. Dit zijn vaak sardienen in blik, frisdranken, emmers en borstels, en andere nuttige zaken. Deze keer waren er ook geldprijzen.

Charka Mikani

het festivalterrein

eerst een partijtje voetbal natuurlijk

opening van het festival



exposities

de keurende jury

toneeltjes

traditionele zang en dans

de jury

het publiek


tussendoor: etenstijd! (mensen kunnen hier ontzettend veel eten)



onze maaltijd!

sfeerbeeldjes

de bar

de drank... euh? tja, ogen dichtdoen en slikken maar! :)

links: chicha! (= de lokale drank, gemaakt van door de vrouwen platgekouwde granen of maïs, die ze vervolgens laten gisten hebben) niet te drinken als je het mij vraagt :)

rechts: gelatina, een geliefde zoetigheid van Boliviaans jong en oud. samenstelling: gelatine, suiken en grenadine of iets dergelijks. het ideale spul om ziek van te worden en parasieten te krijgen.